Synteza wody cz. 6

Wodór wypiera miedź, rtęć z tlenków, ponieważ łącząc się z wodorem, wywiązuje 69 kal., gdy miedź daje 38, rtęć 31 kal., natomiast nie może wodór wyrugować magnezu, gdyż ciepło reakcji MgO wynosi przeszło dwa razy tyle, co ciepło powstania wody. Takie zachowanie się wodoru wobec tlenków metali zgadza się z zasadą, wprawdzie bardzo ograniczoną, największej pracy Berthelota: podług niej z reakcji chemicznych te, w których najwięcej energii chemicznej przeobraża się w ciepło, mają najwięcej szans realizacji samorzutnej.

Synteza wody z tlenu i wodoru związanego. Gdy działamy tlenem na związek wodoru z innym czy z innymi pierwiastkami, np. paląc naftę, która składa się z związków wodoru z węglem Cm, Hn, wtedy otrzymujemy obok dwutlenku węgla wodę; tak się zachowują wszystkie organiczne związki, ale tak samo i związki wodorowe nieorganiczne, utleniając się, dają oczywiście również wodę, np. spalany w tlenie amoniak daje wodę i azot.

Synteza wody z wodoru i tlenu związanych. W ostatniej reakcji utlenienia amoniaku możemy zamiast wolnego tlenu użyć tlenu, związanego w tlenku miedzi, który oddaje łatwo tlen w wyższej temperaturze.

Tlenek miedzi, jako źródło tlenu, czyli utleniacz, znajduje duże zastosowanie w analizie związków organicznej — tak zwanej analizie elementarnej.

Innym bardzo znamiennym przykładem tworzenia się wody z pierwiastków, wchodzących w skład związków, jest reakcja zobojętniania: 1) zasady kwasem, 2) tlenku zasadowego kwasem, 3) zasady tlenkiem kwasowym.

Wreszcie wodę otrzymać można nieraz wprost ze związków, zawierających ją jakby w stanie już gotowym lub tylko zawierających wśród innych składników wodór i tlen.

Związki uwodnione, jak np. 5 wodny siarczan miedzi, ogrzane, wydzielają wodę.

Comments

  1. By Reklama