Synteza wody cz. 5

Jeżeli reakcję tę nazywamy syntezą, bierzemy ten wyraz w szerszym znaczeniu, mając na myśli cel reakcji – wodę.

Historyczną stała się reakcja wodoru z tlenkiem miedzi, z niej korzystał Dumas do oznaczenia ilościowego stosunku ciężarowego składników wody.

Wodór przepuszczamy ponad rozżarzonym tlenkiem miedzi, wtedy otrzymujemy miedź metaliczną i wodę: Cu0+H2Cu + HsO.

Tego rodzaju reakcja nie jest powszechna, wodór nie ruguje każdego metalu, jak i odwrotnie nie każdy metal wypiera wodór z jego związków, np. z kwasu solnego, siarkowego;. nie ruguje wodór sodu, potasu, wapnia czy glinu z ich tlenków.

Jeżeli zestawić metale pospolitsze i wodór w szereg: K Na, Ca, Mg Al, Fe, Zn H Cu, Pb, lig Ag, Au Pt, okaże się, że metale, stojące przed wodorem, odbierają tlen z .wody, wypierają wodór, stojące zaś za wodorem, przeciwnie zostają same wypierane przez wodór. Przyczyny tej różnicy w zachowaniu się metali dopatrujemy się w różnym stopniu tego, co nazywamy „powinowactwem” metali i wodoru do tlenu, i czego do pewnego, stopnia miarą może być ciepło reakcji.

Comments

  1. By Reklama