Synteza wody cz. 4

Do wytwarzania płomienia tlenowodorowego stosują dmuchawkę z kurkiem Daniela, przez e i a płynie strumień wodoru ze zbiornika (bomby), przez h zaś tlenu, łączą się oba strumienie w otworze O.

W płomieniu tlenowodorowym topi się platyna, której temperatura topnienia wynosi 1751°, tlenek glinu z jeszcze wyższą temperaturą topnienia — 2010°; z tego korzystają w fabrykacji sztucznego korundu, szafiru, rubinu. Stal, żelazo kowalne, ogrzane lokalnie, stapia się bardzo łatwo, a przy nadmiarze tlenu spala się całkowicie, na tern polega samospawanie i samoprzecinanie żelaza.

Gdy w ostrze płomienia wstawić płytkę wapna, otrzymamy intensywne białe światło (światło Drummonda), obecnie zamiast wapnastosują dwutlenek cyrkonu, który okazał się wytrzymalszym i który nadto wysyła jaśniejsze, mocniejsze białe światło niż wapno.

Synteza wody z wodoru i tlenu związanego. Wolny wodór reaguje z tlenem, osobliwie związanym w niektórych tlenkach metali, gdy przepuszczać go ponad rozżarzonymi tymi związkami. Mamy tutaj wypieranie metalu przez wodór, reakcję wymiany metalu na wodór, uwalniamy tutaj metal od tlenu, zwiemy tę reakcję odtlenieniem, inaczej jeszcze redukcją.