Chemia wody cz. 9

Jak stopniowo postępowała ścisłość i dokładność oznaczenia składu wody, o tym świadczy zestawienie wyników badań nad stosunkami objętościowymi składników wody. Lvoisier i Meusnier znaleźli 23 objętości wodoru na 12 objętości tlenu, Fourcroy, Vauquelin otrzymali 205,2 wodoru na 100 tlenu.

W 1805 A. Humbold i J. L. Qay Lussac z okazji badali nad składem powietrza oznaczyli ponownie stosunek objętościowy, w jakim wodór wiąże się z tlenem na wodę; stwierdzili pewne odchylenie od wyników swych poprzedników, przyjmując na podstawie swych eksperymentów i poprawek, uwzględniających zanieczyszczenia gazów itd.: 100 objętości tlenu na 199,89 objętości wodoru. Po 88 latach A. Scott w wyniku 12 eksperymentów wyprowadził bardzo bliskie do tego daty, mianowicie: 1 dla tlenu i 2,00275 dla wodoru.

frezowanie drewna

Kontrolę stosunku ciężarowego składników wody podjęli w 1819 J. Berzelius i Dulong: przepuszczali oni wodór ponad zważonym tlenkiem miedzi, rozżarzonym do czerwoności, ważyli wodę wytworzoną i pozostałą miedź; wyniki ich pracy nie były ścisłe z powodu niedoskonałości przyrządów. Dopiero w 1843 Dumas, wspomagany przez Stasa, rozpoczął serię eksperymentów, odpowiadających jak najskrupulatniejszym wymaganiomścisłości, dokładności. Dumas stosował możliwe środki ostrożności, używał znacznych ilości wodoru, który oczyszczał i suszył starannie, również; dbał o czystość tlenku miedzi, którego brał takie ilości, aby otrzymać około 50 gr. wody za każdym razem. Użycie wielkich mas; wodoru i tlenku miedzi miało na celu zredukowanie do minimum błędów.

frezowanie drewna