Chemia wody cz. 10

Ilość wodoru, który poszedł na wytworzenie wody, wyprowadzano pośrednio, odciągając od ciężaru wody, otrzymanej w reakcji, ciężar tlenu, wynikły ze zmniejszenia się ciężaru tlenku miedzi, użytego do eksperymentu, Dumas z 19 eksperymentów wziął średnią, i ta wyniosła w odsetkach 11,13% wodoru i 88,77% tlenu; liczby te bardzo mało odchylają się od dat teoretycznych, t. j. wyprowadzonych z wzoru chemicznego wody. Podług Dumasa na 1 część ciężarową wodoru przypadało 7,9904 części ciężarowych tlenu: z możliwym błędem do 0,03 tlenu na 1 część wodoru.

Późniejsi badacze jak Erdman i Marchand na podstawie 8 oznaczeń podali na 1 część wodoru 7,9952 z dokładnością do 0,05. Keyser w 1888 otrzymał na 2 cz. Wodoru 15,95 cz. tlenu. Wreszcie E. N. Morley w wyniku 11 eksperymentów z r. 1895 wyprowadził wniosek, że 2,016 części ciężarowych wodoru łączą się z 16 częściami tlenu i dają 18.016 części wody.

akumulatory kraków

Oto są dzieje poznania wody, które doprowadziły do wniosku, że wodę uznajemy obecnie za ściśle określony związek chemiczny wodoru z tlenem. Związkowi temu chemik nadaje wzór H2O, a te dwie litery i cyfra zawierają dla chemika całą długą historię jednej z pospolitszych substancji. Wieloznaczną jej treść ze stanowiska dzisiejszej chemii rozważyć – oto dalsze nasze zadanie.

akumulatory kraków