Chemia wody cz. 1

W starożytności woda uchodziła za żywioł, czyli zasadniczy składnik wszechświata, inaczej pierwiastek (element), tak samo w średniowieczu alchemia zaliczała wodę do pierwiastków.

Przedstawiciel jatrochemii, Van Helmont uważał wodę za pierwsza przyczynę wszechrzeczy za prapierwiastek, wierzył, że z wody powstaje ziemia.

W 1770 r. Lavoisier wykonał eksperyment, który obalił zdecydowanie mniemanie o przemianie wody w „ziemię”. Ogrzewał on w hermetycznie zamkniętym naczyniu szklanym wodę destylowaną i stwierdził: 1) „ziemia” (substancja ziemista ze szkła) nie mogła pochodzić z zewnątrz naczynia, gdyż ciężar naczynia i jego zawartość nie uległy zmianie: 2) „ziemia” nie mogła pochodzić z wody, gdyż ciężar ostatniej pozostał ten sam po eksperymencie, co był przed eksperymentem, 3) „ziemia” pochodziła z naczynia, gdyż ono straciło na wadze, 4) „ziemia” całkowicie z naczynia pochodziła, gdyż strata naczynia na wadze równała się akurat ciężarowi wytworzonej „ziemi”.

myjka spalinowa

Dla nas obecnie jest rzeczą zrozumiałą, że owa „ziemia” to produkt działania długotrwałego w wyższej temperaturze wody na szkło. My w obecnej chwili przekonywamy się z łatwością o niemożności przemiany wody w „ziemię”, gdy zabezpieczywszy wodę destylowaną od wpływów zewnętrznych, odparowujemy ją w naczyniu z platyny, odpornej w wysokim stopniu na działanie bardzo wielu czynników chemicznych, między innymi i wody.

myjka spalinowa