Analiza wody cz. 6

Sam fakt rozkładu wody w temperaturze, zbliżonej do temperatury syntezy jej, Deville udowodnił w ten sposób, że nie pozwalał na ochłodzenie się mieszaniny gazów, lecz w wysokiej temperaturze rozkładu oddzielał wodór od tlenu za pomocą dyfuzji. Z dwóch gazów wodór, jako 16 razy lżejszy od tlenu, przenika przez porowatą niepolewaną porcelanę szybciej, (prędkość dyfuzji gazów jest w prostym stosunku do pierwiastka kwadratowego z ciężaru cząsteczkowego), na tej właśnie zasadzie udało się Deville’owi oddzielić jeden gaz od drugiego. Późniejsze badania stwierdziły, że woda dysocjuje już w temperaturze niższej od temperatury mieszaniny piorunującej.

Rozkład odbywa się w sensie równania 2H2O à 2H2 + 02 i oczywiście wymaga na 18 gr 69 kal. w obliczeniu na wodę ciekłą, taka znaczna ilość ciepła musi być skoncentrowana na jednym punkcie, co osiągamy, stosując luk elektryczny.

Dysocjacja wody w wysokiej temperaturze przeciwdziała momentalnej, całkowitej przemianie wodoru i tlenu w wodę i sprawia że temperatura mieszaniny piorunującej sięga zaledwie 3100°, gdy z ciepła spalenia, ciepła właściwego pary (0,36 dla stałej objętości i 0,475 dla stałego ciśnienia) oblicza się na 10000°.

W płomieniu tlenowodorowym w jego wewnętrznym stożku zachodzi dysocjacja przeważnie, w zewnętrznym zimniejszym pasie wodór spala się całkowicie.

 

Comments

  1. By Reklama