Analiza wody cz. 2

Po metalach alkalicznych najenergiczniej reagują z wodą wapniowce. Taki wapń rozkłada wodę jeszcze w zwykłej temperaturze, bliski mu magnez wydziela wodór z wody w temperaturze jej wrzenia, przyczyna niewydatnego reagowania magnezu w zwykłej temperaturze tak samo, jak drugiego lekkiego metalu – glinu tkwi w tym, iż powstające tlenki tych metali, mało albo prawie wcale nierozpuszczalne w wodzie, zahamowują reakcję.

Cynk i żelazo wywiązują wodór z wody w żarze czerwonym, inne metale ciężkie, jak miedź, rtęć, srebro, złoto, platyna nie rozkładają wody nawet w bardzo wysokiej temperaturze, nie rugują wodoru z wody.

Reakcja wody, a właściwie pary wodnej z żelazem ogrzanym do czerwoności, da się ująć w równaniu chemicznym. Miała ona, wiemy z historycznego zarysu znaczenie doniosłe dla poznania składu wody; stosowano ją też z początku do fabrykacji wodoru do balonów, ale reakcja ta jest dla praktyki niedogodna, gdyż wymaga wysokiej temperatury, a nadto jest odwracalna: żelazo rozżarzone do czerwoności rozkłada wodę, wydzielając wodór, ale wytworzony tlenek, tak zwana pospolicie zendra, reaguje znowu z wodorem i wytwarza z powrotem wodę. Podług zasady równowagi chemicznej, jeżeli mamy żelazo i wodór i dodamy do nich tlen w ilości, nie wystarczającej do powiązania obydwóch pierwiastków, ten rozdzieli się niejako między niemi tak jednak, że część ich pozostanie niezwiązana. Gdy w naczyniu zamkniętym ogrzewać żelazo i wodę, z początku woda rozkłada się, ale rozkład nie trwa do końca, po pewnym czasie, gdy wytworzy się odpowiednia ilość wodoru ustala się równowaga: tyle się wody rozkłada w jednostce czasu, ile z powrotem odtwarza.

 

Comments

  1. By Reklama